Ads Top

Η πόλη μας εδώ και αρκετά χρόνια έχει μιαν όψη περίεργη, καθώς συνδυάζει τη μελαγχολία της ανεργίας και της οικονομικής κρίσης με την έντονη παρουσία της νεολαίας. Πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις τον τόνο δίνουν τα νιάτα.

Με τη ζωντάνια τους και την πολυχρωμία τους σβήνουν τις σκιές της γκρίζας καθημερινότητας. Το πανεπιστήμιο είναι το κύτταρο αυτής της πρόσχαρης πραγματικότητας. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια η Θεσσαλονίκη φιλοξενεί νέα παιδιά από γειτονικές χώρες που σπουδάζουν στα πανεπιστήμιά μας και που δίνουν ένα κοσμοπολίτικο χρώμα σε μία πόλη που ιστορικά ήταν πάντα ο τόπος συνάντησης και συγκατοίκησης πολλών πολιτισμών και πολλών θρησκειών.
Το πρωί η Δ. Γούναρη σφύζει από ζωή, καθώς νέα παιδιά χρησιμοποιούν αυτό το δρόμο, είτε για να πάνε στη σχολή τους είτε για να έρθουν στο κέντρο. Το σούρουπο η μαγευτική νέα παραλία με τα παγκάκια της και τα πάρκα της φιλοξενεί εκατοντάδες κορίτσια και αγόρια που απολαμβάνουν τον περίπατο και τη θέα.
Λίγο πιο αργά, το βράδυ, αυτός ο χώρος γίνεται το στέκι νέων ανθρώπων, που με ένα κουτάκι μπίρα στο χέρι συζητούν, γελάνε, ακούνε μουσική. Τα ίδια και πιο έντονα μάλιστα γίνονται στον πεζόδρομο της Ικτίνου και στο τοιχάκι της Αγίας Σοφίας μέχρι το χάραμα.
Αυτή η πολυμορφία, αυτή η χρωματιστή μικροκοινωνία έχει και τα κόστη της. Το ξημέρωμα βρίσκει αυτούς τους χώρους γεμάτους από τενεκεδένια κουτιά, πλαστικά μπουκάλια και αποτσίγαρα.
Εδώ επάνω έχει αναπτυχθεί μια γεροντίστικη γκρίνια, που χαρακτηρίζει τις κοινωνίες που θέλουν να πεθάνουν. Μια μιζέρια που αντικατοπτρίζει το παράπονο των συμπολιτών μας μιας κάποιας ηλικίας για τη δική τους νεότητα, που έφυγε ανεπιστρεπτί.
Άλλωστε και οι γονείς τους τότε ενοχλούνταν από τις δικές τους συμπεριφορές και γκρίνιαζαν και μουρμούριζαν και αυτοί. Η μάχη των γενεών ήταν, είναι και θα είναι ένα πανανθρώπνο φαινόμενο.
Εμείς οι Θεσσαλονικείς, που ζήσαμε αδιαλείπτως σε αυτή τη μαγική πόλη, κουβαλάμε τις αναμνήσεις μας για οικεία πρόσωπα, για χώρους, για γεγονότα των παιδικών μας χρόνων και φέρνουμε στο νου μας χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες της πόλης μας που χάθηκαν. Που δεν είναι πια μαζί μας.
Όμως μία πόλη δεν μπορεί να ζήσει με αναμνήσεις. Δεν μπορεί να αναπνεύσει μόνον με το παρελθόν της. Χρειάζεται να δώσει απλόχερα χώρο στα νιάτα, να γλεντήσουν, να γελάσουν, να ερωτευτούν.
Κι ας αφήσουν πίσω τους και σκουπίδια. Είναι το μικρότερο κακό. Διορθώνεται σε μισή ώρα. Όπως και γίνεται. Το ζητούμενο για όλους εμάς, που διανύουμε το τελευταίο τρίτο της ζωής μας, είναι να αγκαλιάσουμε αυτά τα παιδιά χωρίς μιζέρια, χωρίς γκρίνιες, χωρίς γεροντοκορισμούς.
Είναι το γλυκό παρόν της πόλης μας. Και το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το απολαύσουμε μαζί τους.



Μουμτζής Σάκης



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από το Blogger.