Ads Top

Μόλις Κάνατε τα Παιδιά σας να Μισήσουν (Έστω και για Λίγο) τον Αθλητισμό

Οι σκέψεις που έκανα βλέποντας τα θλιβερά επεισόδια μεταξύ γονιών, στον τελικό του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μπάσκετ Κορασίδων, στον Βόλο.
Χθες, στη Νέα Ιωνία Βόλου, πραγματοποιήθηκε ο τελευταίος αγώνας του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μπάσκετ Κορασίδων. Στον τελικό αγωνίστηκαν ο Παναθηναϊκός με τον Φάρο Κερατσινίου. Οι «πράσινες» πήραν τη νίκη, γεγονός που δεν άρεσε στους φιλάθλους και τους μπαμπάδες των ηττημένων κι έτσι, σύμφωνα με το φύλο αγώνα, τέσσερις «θερμόαιμοι» οπαδοί της ομάδας του Φάρου μπήκαν μέσα στον αγωνιστικό χώρο και χειροδίκησαν εις βάρος του 'Α διαιτητή του αγώνα, χρησιμοποιώντας παράλληλα σεξιστικές εκφράσεις και βρίζοντας την ομάδα του Παναθηναϊκού. Στη συνέχεια, γονείς αθλητριών των δύο ομάδων άρχισαν να ανταλλάσσουν ύβρεις και αυτό είχε ως αποτέλεσμα, κάποιοι από αυτούς, να πιαστούν τελικά στα χέρια.
Όπως φαίνεται και στο σχετικό βίντεο -από το 13:45 και μετά- αθλήτριες και των δύο ομάδων τρέχουν προς την κερκίδα, κάποιες με δάκρυα στα μάτια, προσπαθώντας να ηρεμήσουν τους γονείς τους. Ακόμη μια «γιορτή» του μπάσκετ είχε μόλις καταστραφεί, από τους μόνους ανθρώπους που δεν είχαν σχέση με αυτή. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι μέσα στον αγωνιστικό χώρο όλα κυλούσαν ομαλά, με τις αθλήτριες του Φάρου να έχουν δεχθεί με αξιοπρέπεια την ήττα τους και την απονομή να προχωρά κανονικά. Ωστόσο, κάποιοι από τους παρευρισκομένους προτίμησαν να εκφράσουν τα οπαδικά τους συναισθήματα, από το να δείξουν αγάπη και υποστήριξη στα ίδια τους τα παιδιά.
Μπορεί τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στον Βόλο να μην είναι τα πιο σοβαρά που έχουμε δει τελευταία, ακόμη κι αν μιλάμε αποκλειστικά για γεγονότα που συνέβησαν στη συγκεκριμένη πόλη. Ευτυχώς, δεν έσπασε κανένας το «ξεροκέφαλό» του, όμως για ακόμη μια φορά αποδείχθηκε η βαθιά σήψη στην οποία βρίσκεται η ελληνική κοινωνία. Από τη μία έχεις ανθρώπους όπως τα αδέρφια Αντετοκούνμπο, που έπρεπε να φτάσουν στο ΝΒΑ για να γίνουν αποδεκτοί, και από την άλλη τους «Ελληνάρες» που παίζουν μπουνιές μπροστά στα μάτια των 15χρονων παιδιών τους για δυο σφυρίγματα.
Πώς θα μάθουν αυτά τα παιδιά να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής, όταν σε κάθε μικρή ήττα βλέπουν τους γονείς τους, όχι να τα χειροκροτούν για την προσπάθειά τους, αλλά να προσπαθούν να ρίξουν ευθύνες σε όποιον βλέπουν μπροστά τους; Πώς θα μάθουν να σηκώνονται και να προσπαθούν ξανά, όταν από μικρά μπαίνουν στη λογική που λέει πως «όταν χάνεις, θα χτυπάς τον διαιτητή και τους νικητές και θα είναι σαν να έχεις κερδίσει»; Και για να λέμε την αλήθεια, δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Κάθε χρόνο πέφτει το «ξύλο της αρκούδας» σε τοπικά και εφηβικά πρωταθλήματα σε όλη την Ελλάδα. 
Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελπίζουμε ότι τα συγκεκριμένα παιδιά θα κλείσουν τα μάτια τους σε αυτές τις συμπεριφορές και θα συνεχίσουν να αγωνίζονται, επειδή αγαπούν τον αθλητισμό και όχι τη «νίκη με κάθε τρόπο». Ευτυχώς, ειδικά στο ελληνικό μπάσκετ, υπάρχουν πάρα πολλά σωστά παραδείγματα σχετικά με το πώς μπορείς να είσαι φίλος με τον «αντίπαλό» σου, αλλά και το πώς μπορεί ένα άθλημα να πάει μπροστά σε μία χώρα που πέφτει στο κενό. Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι θα βρουν το πρότυπο που, προφανώς, λείπει από το σπίτι τους στο πρόσωπο του Γιάννη Αντετοκούνμπο, του Δημήτρη Διαμαντίδη, της Εθνικής Γυναικών, του Γιώργου Πρίντεζη και όλων των φωτεινών παραδειγμάτων του ελληνικού μπάσκετ.


vice.com/Αντώνης Κωνσταντάρας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από το Blogger.