Ads Top

Τι περιμένει η Ελλάδα από τον Macron

Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μετά την εκλογή Μακρόν το εκκρεμές πηγαίνει προς την πλευρά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, λέει στο Liberal ο καθηγητής στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Πάνος Τσακλόγλου.
Ο ίδιος απαντά σε όσους στοιχηματίζουν στη λογική του «όσο χειρότερα τόσο καλύτερα», ότι θυμίζουν την τακτική των κομμουνιστικών κομμάτων στο μεσοπόλεμο. Θεωρεί επίσης ότι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας θα συνεχίσει την πολιτική Ολάντ σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα αλλά θα κινηθεί προς τον άξονα του Βερολίνου στην οικονομία, χωρίς να είναι απροκάλυπτα φεντεραλιστής.

Τι σημαίνει για την Ελλάδα η εκλογή του Εμμανουέλ Μακρόν στη γαλλική προεδρία; Η επικράτησή του προς ποια πλευρά του εκκρεμούς πηγαίνει την Ευρώπη;
Η επικράτηση του Εμμανουέλ Μακρόν είναι πρωτίστως θετική για την Γαλλία και την Ευρώπη, και δευτερευόντως για την Ελλάδα. Ο ίδιος είναι περισσότερο ευρωπαϊστής από την αντίπαλό του αλλά το κυριότερο είναι ότι δεν εξελέγη η Λεπέν διότι θα μπορούσε να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Το θέμα της Ευρώπης βρέθηκε στο επίκεντρο της κεντρικής προεκλογικής συζήτησης και ο Μακρόν είναι σίγουρα  προσανατολισμένος στις φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απροκάλυπτα φεντεραλιστής. Συνεπώς δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το εκκρεμές πηγαίνει προς την πλευρά της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Εδώ πάντως έχουμε ένα παράδοξο. Ο Μακρόν τελεί υπό τη "διεκδίκηση" των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών ενώ την ίδια στιγμή εμφανίζεται να έχει ταυτιστεί με την πιο φιλελεύθερη γραμμή Μέρκελ-Σόιμπλε παρότι έκανε. Τι από τα δύο ισχύει;
Το στίγμα το οποίο έδωσε ο Μακρόν ήταν πράγματι κάτι ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Ο ίδιος εμφανίστηκε ως “left-liberal”. Σε αρκετά πράγματα που είχαν να κάνουν περισσότερο με κοινωνικά θέματα, μεταξύ των οποίων το ζήτημα της μετανάστευσης, ήταν πιο φιλελεύθερος στις απόψεις του από ό,τι ήταν η συντηρητική δεξιά του Φιγιόν, και αφετέρου δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι στα οικονομικά οι διακηρύξεις του ήταν πολύ πιο ανοιχτές από ό,τι είναι οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες. Αν δει κανείς όμως αυτά τα οποία έλεγε, ήταν σε σχέση με το statusquo το οποίο επικρατεί στη Γαλλία σήμερα. Πολλοί είναι εκείνοι που λένε ότι μια από τις αιτίες αποδυνάμωσης της γαλλικής οικονομίας είναι το περίφημο 35ωρο. Ο Μακρόν δεν δεσμεύτηκε να καταργήσει το 35ωρο, αν και ήταν είπε ότι θα το καταστήσει πιο ευέλικτο. Αυτό είναι πολύ πάνω από οτιδήποτε συμβαίνει σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα.
Υπήρξαν αρκετοί στη χώρα μας που επένδυσαν πολιτικά πρώτα στην ενδυνάμωση της ακροδεξιάς στην Ολλανδία, και τώρα στη Λεπέν στη Γαλλία. Θεωρείτε λογικό το επιχείρημα πως μόνο με την ενδυνάμωσή των άκρων μπορεί το «σύστημα» να προβληματιστεί και η Ευρώπη να αλλάξει προς το καλύτερο;
Αυτή η λογική του όσο χειρότερα τόσο καλύτερα θυμίζει την τακτική που ακολούθησαν ένα διάστημα των κομμουνιστικών κομμάτων στο μεσοπόλεμο και με βρίσκει εντελώς αντίθετο. Όσο περισσότερο πας προς τα άκρα τόσο περισσότερο αυξάνεται οι κίνδυνος του ατυχήματος και της δημιουργίας μιας κατάστασης που δεν θα μπορεί να συμμαζευτεί.
Ανεξάρτητα από το σημερινό συντριπτικό αποτέλεσμα υπέρ του Μακρόν, πόσο θα πρέπει να μας προβληματίσει το γεγονός ότι στον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών περίπου το 50% του εκλογικού σώματος στήριξε δυνάμεις που αμφισβητούν την δομή της ευρωπαϊκής Ένωσης όπως είναι σήμερα ή επιδιώκουν τη διάσπασή της;
Τόσο αυτό όσο και άλλα εκλογικά αποτελέσματα στην Ευρώπη που έδειξαν ενίσχυση των αντιευρωπαϊκών τάσεων πρέπει να μας προβληματίσουν γιατί στέλνουν ένα μήνυμα ότι κάτι δεν πάει καλά και κάτι είναι αυτό το οποίο πρέπει να αλλάξει. Εδώ υπάρχουν δύο πράγματα. Το ένα είναι ζήτημα ουσίας και το άλλο ζήτημα επικοινωνίας. Επί της ουσίας το ζήτημα είναι που ακριβώς πηγαίνει η Ε.Ε. Είναι αυτό που είχε πει παλιά ο Ζακ Ντελόρ για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ότι είναι σαν το ποδήλατο. Δηλαδή όσο κάνεις πετάλι προχωράς αλλά μόλις πας να το σταματήσεις πέφτεις. Είναι ένα project το οποίο έχει διάφορα βήματα τα οποία θα πρέπει να τα κάνουμε αν θέλουμε να συνεχίσει αυτό το οικοδόμημα.
Από την άλλη πλευρά βλέπουμε ότι πολλοί πολιτικοί δεν είναι διατεθειμένοι να τα υποστηρίξουν. Το ζήτημα της επικοινωνίας είναι ότι μπορεί να έχουμε ένα υπεροπτικό στιλ αντιμετώπισης των πραγμάτων από την πλευρά των Βρυξελλών, αλλά από την άλλη είναι επίσης γεγονός ότι έχουμε δει επίσης πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις –το είδαμε έντονα και στη χώρα μας- που για οποιοδήποτε δύσκολο μέτρο είναι να παρθεί, δεν λαμβάνεται με το επιχείρημα ότι το χρειάζεται η οικονομία μας, η κοινωνία μας κλπ, αλλά μας το επιβάλλουν κάποιοι άλλοι. Αντίθετα κάθε ευχάριστο νέο είναι μια επιτυχία της κυβέρνησης μας κοκ. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και είναι λογικό ότι δημιουργεί κάποια απέχθεια προς τις Βρυξέλλες και νοσταλγία για το εθνικό κράτος.
H εκλογή του θα συμβάλει στην διατήρηση αυτής της άτυπης συμμαχίας Ελλάδας – Γαλλίας στα μέτωπα διαχείρισης της ελληνικής κρίσης και της διευθέτησης του χρέους; Έχουμε κάτι να προσδοκούμε κάτι από τον Μακρόν;
Ναι νομίζω ότι η εκλογή Μακρόν θα μας βοηθήσει. Οι δηλώσεις που έκανε στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ήταν υπέρ της επίλυσης του ελληνικού προβλήματος, της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη και κάποιας μορφής διευθέτησης του ελληνικού χρέους. Οπότε από αυτή την άποψη κατά πάσα πιθανότητα θα δούμε μια συνέχιση της πολιτικής του προέδρου Ολάντ η συμβολή του οποίου υπήρξε καθοριστική για την υπόθεση της Ελλάδας.
Το γεγονός ότι νέος πρόεδρος της Γαλλίας δεν έχει κομματική στέγη αλλά πρέπει να τη βρει ή να τη χτίσει ενόψει των βουλευτικών εκλογών, μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα; 
Ναι μπορεί να δημιουργήσει γιατί το κίνημα του Μακρόν δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ σε εκλογική διαδικασία. Είναι αλήθεια, όμως, ότι αρκετές εξέχουσες φυσιογνωμίες της γαλλικής πολιτικής ζωής έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους στο πρόσωπο του Μακρόν και κάποιοι από αυτούς φαίνεται πως θα είναι και υποψήφιοι στις βουλευτικές εκλογές. Τώρα το αν θα μπορέσει να κάνει πλειοψηφική κυβέρνηση στο κοινοβούλιο, είτε να είναι ο κύριος κορμός πάνω στον οποίο θα οικοδομηθεί το νέο κυβερνητικό σχήμα, είναι κάτι που μένει να το δούμε. Δεν είναι τελείως ξεκάθαρο τι στάση θα κρατήσουν κάποια από τα παραδοσιακά κόμματα όπως το σοσιαλιστικό κόμμα στη Γαλλία, και κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν είναι ξεκάθαρο αν θα πάμε σε μια κατάσταση που θα έχουμε κάποια προεδρική πλειοψηφία ή κάποιο είδος συγκατοίκησης όπως είχαμε παλαιότερα με τον Ζοσπέν και τον Σιράκ.
Το φαινόμενο Μακρόν μπορεί να το δούμε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Αυτό του τραπεζίτη που έρχεται έξω από τις πολιτικές δομές και τα σαρώνει όλα και γίνεται μια μέρα πρόεδρος ή Πρωθυπουργός;
Δεν είναι απίθανό να το δούμε και σε άλλες χώρες, αλλά κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητές της. Για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς το έχουμε δει και στο παρελθόν, αλλά τα φαινόμενα δεν ήταν τόσο ικανοποιητικά μέχρι σήμερα. Δηλαδή είχαμε το παράδειγμα του Μπερλουσκόνι ο οποίος δημιούργησε καινούριο κόμμα και πήρε πλειοψηφίες πρωτόφαντες στην Ιταλία, αλλά δεν είχε κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα. Σε μικρότερο βαθμό θα μπορούσε κανείς να πει ότι ήταν η περίπτωση του Ερντογάν στην Τουρκία, ο οποίος ενώ στην αρχή φιλελευθεροποίησε αρκετούς θεσμούς της οικονομίας, διέλυσε το προηγούμενο αυταρχικό κράτος, έφερε ανάπτυξη, αλλά πολύ γρήγορα το γύρισε σε ένα καθεστώς αυταρχισμού που πολλοί  το θεωρούν ότι είναι μια συγκαλυμμένη δικτατορία.
Είναι θετικό ή αρνητικό να εμπλέκονται με την πολιτική άνθρωποι των αγορών;
Αυτό που με φοβίζει είναι τα άτομα τα οποία βρίσκονται τελείως εκτός πολιτικής και ξαφνικά καταλαμβάνουν πολιτικές θέσεις. Η πολιτική είναι κάτι που δεν μοιάζει αρκετά ούτε με τη διοίκηση επιχειρήσεων ούτε με τον εθελοντικό τομέα της οικονομίας. Είναι κάτι που χρειάζεται μια διαρκή διαβούλευση, μια προσπάθεια να πετυχαίνεις συγκλίσεις κλπ, το οποίο πολλά άτομα τα οποία έρχονται στον κόσμο της πολιτικής από «έξω», πιθανόν να μην έχουν τα αντίστοιχα προσόντα και την αντίστοιχη προπαιδεία για να το κάνουν αυτό. Από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι σε όλες τις χώρες φαίνεται να υπάρχει ένα αίτημα για κάποιας μορφής ανανέωση, να μπει κάτι φρέσκο στην πολιτική ζωή. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ορισμένα άτομα με ιδιαίτερα ταλέντα -και πιθανότατα ο Μακρόν είναι ένας από αυτούς-  να μπορούν να βοηθήσουν προς την κατεύθυνση αυτή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από το Blogger.