Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Η Ευρώπη μεγαλώνει τα παιδιά της;

Παραμεγάλωσε η Ευρώπη και τώρα δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε; Έφθασε κιόλας στα 60 και δεν μπορούμε να ευχηθούμε “ζωή να ’χει;”. Μήπως παραμεγάλωσε ποσοτικά και δεν είναι πλέον εύκολο κάποιος να διαχειρισθεί το μέλλον της; Μήπως ήταν λάθος αυτά που πιστέψαμε και γαλουχηθήκαμε μέχρι χθες για την Ευρώπη ενωμένη και ενιαία; Ερωτήματα που επιζητούν απαντήσεις άμεσες και ειλικρινείς. Ο κόσμος έχει παγιδευτεί από μισόλογα, από σολοικισμούς, από ευχολόγια, από “ήξεις-αφήξεις”, από απάτες και αυταπάτες, από συμβολικά χαριτολογήματα, από αντιφάσεις και κωλοτούμπες… Ο κόσμος θέλει, απαιτεί για να ενημερωθεί επιτέλους με σοβαρότητα. Οι λαϊκισμοί και οι διάτρητες αλήθειες έχουν κουράσει. Χρειαζόμαστε μία εξήγηση. Τι και ποια είναι η νέα εποχή για την Ευρώπη. Ποιοι είναι οι διαφορετικοί ρυθμοί που σηματοδοτούν μία κεφαλαιώδους σημασίας αλλαγή στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο κόσμος θέλει υποδείξεις, αρκετά με τον αποπροσανατολισμό που φορτώνει, με ζαλισμένες ψήφους, τα ακροδεξιά και ακροαριστερά παράκέντρα. Ο κόσμος θέλει νουθεσία. Δεν είναι εύκολο να τον εκπαιδεύσεις. Είναι πιο εύκολο να του υποδείξεις, αφού τον πείσεις. Ο κόσμος θέλει, απαιτεί τη συμβουλή. Δεν είναι ο “μικρός ήρωας” των βίπερ, ούτε ο μοναδικός καουμπόη των καρτούν. Τώρα μαθαίνει εύκολα και δεν χρειάζεται παραπληροφόρηση, για να σταθεί όρθιος. Θέλει την ελάχιστη καθοδήγηση από άξιους πολιτικούς. Δεν μπορεί να στέκεται και να στηρίζεται σε ό,τι του προσφέρουν, δήθεν αγνές πηγές ενημέρωσης. Θέλει τροχιοδεικτικά. Παντός καιρού. Να φέγγουν. Να φωτοβολούν.
Την περασμένη εβδομάδα οι 27 ηγέτες της Ε.Ε. γιόρτασαν τα 60 χρόνια από την ίδρυση της Ένωσης, υπογράφοντας μάλιστα και μία διακήρυξη, στην οποία αναφέρουν ότι “θα δούμε από κοινού, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται, αλλά πάντα προς την ίδια κατεύθυνση”. Η πανηγυρική επέτειος φιλοξενήθηκε στην ίδια αίθουσα του Καπιτωλίου της Ρώμης, όπου το 1957 υπογράφηκε η συμφωνία-θεμέλιο της ενωμένης Ευρώπης. Ωστόσο, η προσθήκη των λέξεων “με διαφορετικούς ρυθμούς” υπογραμμίζει την -κατά πολλούς- ουσιαστική αλλαγή. Δεν διαφωνούμε. Αρκεί να γνωρίζουμε. Από πού και έως πού; Από ποιον και έως πότε;
Για παράδειγμα, πριν από λίγες ημέρες η Γεωργία προστέθηκε σε μία από τις υπό ένταξη νέες χώρες. Πλέον δεν απαιτείται βίζα για τους κατοίκους της. Και οι Γεωργιανοί το πανηγύρισαν δεόντως, με πυροτεχνήματα και δημόσιους χορούς στην Τιφλίδα. Ο πρωθυπουργός της χώρας επισκέφθηκε την επομένη τον έλληνα πρωθυπουργό στην Αθήνα. Και αναρωτιέμαι: Δεν του είπε τίποτα για το θαύμα της δημόσιας διοίκησης στη Γεωργία; Δεν του είπε τίποτα για ένα κτιριακό συγκρότημα, που στεγάζει όλες τις βασικές υπηρεσίες του κράτους και έχει απαλλάξει το λαό της Γεωργίας από ταλαιπωρίες και βάσανα της γραφειοκρατίας; Δεν του είπε τίποτα για την εκτίναξη της Γεωργίας στην 1η θέση ανάμεσα στις χώρες της Ανατολής σχετικά με την πάταξη της διαφθοράς; Δεν του είπε για το φορολογικό σύστημα πως αριθμεί μόνο 6 φόρους -εγγυημένους από το σύνταγμα- και για απλοποιημένες μεθόδους που έχουν υιοθετήσει, για να προσελκύουν στη χώρα ξένες επενδύσεις; Δεν του είπε τίποτα για τις ραγδαίες βελτιώσεις που έχουν πετύχει τα τελευταία χρόνια σε κομβικούς κλάδους της οικονομίας, όπως η ενέργεια -με δύο έργα δισεκατομμυρίων που εκτελούν νοτιοκορεάτες και νορβηγοί επενδυτές- η δικαιοσύνη, το εμπόριο που τείνει να ξαναγίνει κόμβος στο δρόμο του μεταξιού, η οικονομική ελευθερία που φέρνει τη χώρα στη 16η θέση σήμερα, πάνω από τη Γερμανία, ανάμεσα σε 180 χώρες!

Όλα αυτά τα… μικροθαύματα σε μία χώρα, που έχει το μισό σχεδόν πληθυσμό της Ελλάδας, που σέβεται τον κόσμο και δεν του πουλάει “φύκια για μεταξωτές κορδέλες”. Κι ας έχουν για κάποιους τη φήμη του λαού των μπαταξήδων. “Είμαστε περήφανοι για όσα έχουμε πετύχει”, δήλωσε ο πρεσβευτής της Γεωργίας στην Αθήνα Ιοσμίμπ Νανομπασβίλι, μιλώντας για το “χρυσό δέρας των μεταρρυθμίσεων”. Ακούει κανείς;

Βολωνάκης Νίκος


Δημοσίευση σχολίου

Start typing and press Enter to search