Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Οι αλκυονίδες μέρες των προσφύγων

Ενα καταφύγιο, μια ζεστή φωλιά στη μέση του παρατεταμένου προσφυγικού χειμώνα λειτουργεί εδώ και λίγο καιρό στην καρδιά της Θεσσαλονίκης.
Ζεστό φαγητό, πλύσιμο και στέγνωμα ρούχων, ψυχοκοινωνική υποστήριξη και δράσεις για την κοινωνικοποίηση των προσφύγων προσφέρει πέντε ημέρες την εβδομάδα το Κέντρο Ημέρας «Αλκυόνη» που οργάνωσε η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την οργάνωση Diakonie Katastrophenhilfe.
Η οδός Ορφανίδου βρίσκεται στο κέντρο τής κάποτε ακμάζουσας βιοτεχνικής δραστηριότητας της πόλης. Στον αριθμό 5 και σε τέσσερις ορόφους είναι αναπτυγμένη η δομή, η οποία αποτελεί στην ουσία συνέχεια της κοπιώδους εργασίας που ξεκίνησε το «Οικόπολις» στην Ειδομένη και στα Διαβατά.
Οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν υπερβεί τον εαυτό τους εκείνες τις αλησμόνητες μέρες και νύχτες της τραγωδίας των συνόρων έχουν οργανώσει τη δομή με άλλα -περισσότερα τώρα- μέσα αλλά με άλλο στόχο.
Εκατό μερίδες φαγητού πρωί και μεσημέρι ετοιμάζονται σε καλογυαλισμένη κουζίνα και σιτίζουν πρόσφυγες σε χώρο που καθαρίζεται καθημερινά και έχει εικόνα κανονικού εστιατορίου.
Στον κάτω όροφο πλυντήρια και στεγνωτήρια βουίζουν ασταμάτητα καθώς είναι ξεχωριστή πολυτέλεια για τους διαμένοντες σε σκηνές των δομών που βρίσκονται γύρω από την πόλη να μπορούν να πλύνουν τα ρούχα τους.
«Για την ώρα δεν έχουμε κάρτες προτεραιότητας, το κέντρο είναι ανοιχτό σε όποιον έρχεται, ωστόσο μαθεύτηκε πολύ γρήγορα, κι αν χρειαστεί, για να μην υπάρχουν προβλήματα θα βάλουμε σειρά, καθώς έρχονται ακόμη και Ελληνες άστεγοι», λέει στην «Εφ.Συν.» η υπεύθυνη λειτουργίας Ελεονώρα Ζώτου.
«Τα πράγματα για εμάς είναι… απλά. Το φαγητό ετοιμάζεται και όποιος έρχεται τρώει δωρεάν, μπορεί να πλύνει τα ρούχα του, ενώ κάνει μια βόλτα στην πόλη βγαίνοντας από τα στρατόπεδα και τα διαμερίσματα στα οποία διαμένουν. Ταυτόχρονα στοχεύουμε στην ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας μέσω του διαπολιτισμικού διαλόγου, με σκοπό την αλλαγή της νοοτροπίας, την αποδόμηση των στερεοτύπων στην προσπάθεια εξάλειψης των ρατσιστικών φαινομένων».
Ο Θανάσης Μακρής που συντόνιζε ένα γιγάντιο συσσίτιο χιλιάδων μερίδων ημερησίως στην Ειδομένη, χαμογελάει τώρα γιατί οι συνθήκες δεν έχουν καμιά σχέση με το «χάος» του καταυλισμού των συνόρων.
«Το καθημερινό πρόγραμμα τηρείται, αλλά είμαστε έτοιμοι και για τα εκτός προγράμματος αν και είμαστε αναγκασμένοι να ‘‘χαλάμε καρδιές’’, αφού δεν γίνεται να τους εξυπηρετούμε όλους», λέει και προσθέτει:
«Πριν από μερικές μέρες ξαφνικά βρεθήκαμε με εννέα άτομα στην είσοδο (3 μητέρες με 3 παιδιά η κάθε μία) που είχαν μείνει ξαφνικά έξω από τα διαμερίσματά τους αφού η αλληλέγγυα οργάνωση που τους φρόντιζε ξέμεινε από χρήματα. Χάσαμε τον νου μας, μέχρι το βράδυ που λύσαμε το ζήτημα με τη βοήθεια μιας νορβηγικής ΜΚΟ».
«Δεν υπάρχουν λόγια»
Ανακαλούμε μαζί τις μέρες της Ειδομένης: «Κάτι παθαίνω μέσα μου όταν μπαίνουν άνθρωποι εδώ και μου λένε ‘‘σε θυμάμαι από την Ειδομένη’’. Αυτή η επικοινωνία δίνει μια χαρά που δεν μπορώ να την περιγράψω, δεν υπάρχουν λόγια. Ταυτόχρονα λυπάμαι γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν στον προορισμό τους και βγάζουν στην επιφάνεια μια νοσταλγία για τη χώρα τους».
Ο αρχιμάγειρας Γιάννης Καρυώτης μαγείρευε 3.500 γεύματα τη μέρα στην Ειδομένη, τώρα συνεχίζει στην «Αλκυόνη», χαμογελάει μόνο και αρκείται στη λακωνική επισήμανση: «Αλλες συνθήκες, άλλες απαιτήσεις».
«Να γράψεις ότι νοικιάζουμε και 4 διαμερίσματα για οικογένειες σε διάφορα σημεία της πόλης», σημειώνει ο κ. Μακρής, «και γράψαμε τα παιδιά στο σχολείο. Στους Αμπελόκηπους μάλιστα ήταν πολύ συγκινητικό, αλλά οι δάσκαλοι μάλωναν μεταξύ τους ποιος θα πρωτοπάρει τα παιδιά στην τάξη του».
Η Ράια Χάμπντο περιμένει 9 μήνες την επανένωση με τον άντρα της στη Γερμανία. Με τα τρία παιδιά της να κρέμονται από τα ρούχα της, αρνείται τη φωτογράφιση και έχει μόνο καλά λόγια να πει για τη συμπεριφορά των ανθρώπων του Κέντρου.
Μένει σε κέντρο φιλοξενίας και στην «Αλκυόνη» χρησιμοποιεί τα πλυντήρια, ενώ αναρωτιέται «γιατί μένουμε ακόμη σε σκηνές και δεν μας βάζουν σε κάποιο διαμέρισμα; Υπάρχουν τόσα άδεια σπίτια...».
Αλλά επειδή δεν είναι μόνο τα πρακτικά ζητήματα, είναι ίσως περισσότερο ζόρικα τα «βουβά», της ψυχής, τα ανείπωτα των ανθρώπων και γι’ αυτά η «Αλκυόνη» εκτός από τους κατάλληλους ψυχολόγους και υποστηρικτές οργανώνει εκδηλώσεις για να τους βοηθήσει στην έκφραση, την επικοινωνία και, γιατί όχι, την εκτόνωση του εσώτερου πόνου.
Για να επιβεβαιωθεί η επισήμανση του Markus Koth, συντονιστή για την Ευρώπη της Diakonie Katastrophenhilfe, που έλεγε στην παρουσίαση του Κέντρου ότι «δεν είναι μόνο ένας χώρος όπου παρέχονται υπηρεσίες σε πρόσφυγες, μετανάστες και Ελληνες που το έχουν ανάγκη. Είναι πολύ περισσότερα. Είναι το πάθος και η συμπόνια της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στους πρόσφυγες.
»Χαιρόμαστε που βοηθήσαμε από το 2015 τους εθελοντές του ‘‘Οικόπολις’’ να διανείμουν 184.000 μερίδες ζεστού φαγητού στην Ειδομένη και τώρα να δημιουργήσουν αυτή τη θαυμάσια δομή μέσα στην πόλη».

Kακούργημα... ο ανθρωπισμός
Δεν χωρούν λόγια, δεν φτάνουν οι λέξεις για να περιγραφεί η απίστευτη ιστορία καταδίωξης του ανθρωπισμού και του αλτρουισμού που συνέβη πριν από δύο χρόνια στην περιοχή της Ειδομένης.

Αφορά δε έναν από τους επιφανείς -για όσους γνωρίζουν- εθελοντές του προσφυγικού.

Με κακουργηματική κατηγορία στην πλάτη για παράνομη διακίνηση ανθρώπων βρίσκεται εδώ και ένα χρόνο η μέχρι πριν από λίγες μέρες αντιδήμαρχος Πρόνοιας του Δήμου Παιονίας, Εβελίνα Πολιτίδου.
Κατάσχεση!
Θα δικαστεί τον Ιούνιο του 2018, ωστόσο ήδη έχει κατασχεθεί και εκποιηθεί(!) το αυτοκίνητό της στον ΟΔΔΗΧ.
Η υπόθεση, γνωστή στην τοπική κοινωνία, έμεινε κρυφή από επιλογή της και αποκαλύφθηκε από τον βραβευμένο για την αλληλέγγυα δράση του Βασίλη Τσαρτσάνη.
Το εντυπωσιακό είναι ότι πριν από ένα χρόνο ο κ. Τσαρτσάνης, όταν βραβευόταν από τον δήμο για την κοινωνική του δράση, κατήγγειλε την περιπέτεια της κ. Πολιτίδου, αλλά, παραδόξως, και πάλι η σιωπή είχε θριαμβεύσει.
Τα γεγονότα: στις 6 Αυγούστου 2015 (είμαστε στην αρχή του δράματος) και έπειτα από καταγγελία (!) η κ. Πολιτίδου συλλαμβάνεται έξω από το ξενοδοχείο των συνόρων για μεταφορά από το Πολύκαστρο δύο Σύρων προσφύγων (ενώ στο σημείο βρίσκονταν ήδη δεκάδες).
Και οι δύο έχουν χαρτιά, μόνο που του ενός λήγουν το μεσημέρι της ίδιας μέρας και του δεύτερου την επομένη.
Ο ένας αφήνεται ελεύθερος, ο άλλος κρατείται αφού οι ώρες είχαν… περάσει.
Τέσσερις μέρες (!) κρατήθηκε η κ. Πολιτίδου στο τμήμα συνοριακής φύλαξης Ευζώνων, τα έγγραφα του Σύρου που συνελήφθη μαζί της χάθηκαν κι έτσι της φορτώθηκε η κακουργηματική κατηγορία.
«Η ομάδα που συστήσαμε ήταν η πρώτη που ανέλαβε πρωτοβουλία στην Ειδομένη και η πρώτη που έφυγε. Συνειδητά, όταν το χρήμα και η ατιμία άρχισαν να πλεονάζουν» γράφει ο κ. Τσαρτσάνης, που αναρωτιέται: 
«Αλήθεια, όταν ο Δήμος Παιονίας με βράβευσε ως ενεργό πολίτη, δεν γνώριζε ότι ένα μέλος από την ομάδα μας έχει αδικηθεί;
Πολλά στελέχη αυτής της κυβέρνησης μας υπόσχονταν ότι θα αποκαταστήσουν την τιμή και την υπόληψη της Εβελίνας. Τι απέγιναν όλοι αυτοί;»
Η ίδια η κ. Πολιτίδου, η οποία αποφεύγει τα μίντια, λέει στη λακωνική της δήλωση στην «Εφ.Συν.»:

«Επί μήνες βλέπαμε ανθρώπους με ένα σακίδιο στην πλάτη στο οποίο κουβαλούσαν το παρελθόν τους, το θλιβερό παρόν τους και το αβέβαιο μέλλον τους. Δεν θα μέναμε άπραγοι.

Ποσώς με ενδιαφέρει το αυτοκίνητο. Είμαι ενοχλημένη, αλλά όχι γιατί έχασα το αυτοκίνητό μου…».
Κι ο Βασίλης Τσαρτσάνης τονίζει: «Σκέφτομαι με θλίψη ότι αν αυτή την αντιμετώπιση έχει ένα πρόσωπο με δημόσιο αξίωμα, πόσο βαραίνουν τέτοιες κατηγορίες άλλους αλληλέγγυους. Αυτούς δηλαδή που δεν έμειναν απαθείς στο ανθρωπιστικό δράμα και δεν γουρουνοποιήθηκαν».


Δημοσίευση σχολίου

Start typing and press Enter to search