Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Εθελόντριες και ανάδοχες μητέρες στον Άγιο Στυλιανό "Είμαστε μία ζεστή αγκαλιά"

“Όταν με ρωτούν τι σύλλογος είστε εγώ απαντώ είμαστε μία ζεστή αγκαλιά” λέει η Μαριάννα Θεοφίλη, πρόεδρος του συλλόγου εθελοντών και ανάδοχων οικογενειών του Δημοτικού Βρεφοκομείου Άγιος Στυλιανός.
Εθελόντρια εδώ και δέκα χρόνια, μητέρα δύο παιδιών και ενός εγγονού, η Μαριάννα – υιοθετημένη και η ίδια - μιλά με συγκίνηση για τα τέσσερα παιδάκια που πήραν θέση στην καρδιά της και έγιναν μέλη της οικογένειάς της.” Όποιο παιδί έρχεται στην αγκαλιά μου, την προσφέρω. Αυτό το διάστημα είμαι κοντά με τον Δημοσθένη. Όταν με βλέπει, απλώνει τα χεράκια του και φωνάζει χαρούμενος για βόλτα. Όπως έχω τον εγγονό μου έχω και τον Δημοσθένη”.
“Τα περισσότερα παιδιά έχουν γονείς εξαρτημένους από τα ναρκωτικά, άλλα έχουν κακοποιηθεί ή εγκαταλειφθεί. Υπάρχει μία διακριτικότητα. Εμείς είμαστε για να προσφέρουμε ασφάλεια και θαλπωρή. Η πολιτική του ιδρύματος είναι να μη μαθαίνουμε λεπτομέρειες για το οικογενειακό περιβάλλον” σχολιάζει η Μαριάννα Θεοφίλη και συμπληρώνει. ¨Κάποιες γυναίκες είναι ανάδοχες μητέρες μέχρι τα παιδάκια να υιοθετηθούν, οι περισσότερες είμαστε εθελόντριες, απασχολούμε τα μικρούλια μας το πρωί, το απόγευμα, τα Σαββατοκύριακα, διαθέτουμε όσο χρόνο μπορούμε. Παλιότερα τα φιλοξενούσαμε αλλά τα τελευταία δύο -τρία χρόνια αυτό σταμάτησε καθώς κοινωνικοί λειτουργοί και ψυχολόγοι εκτιμούν πως τα παιδιά ύστερα από τη φιλοξενία στα σπίτια μας δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στο ίδρυμα. Μπορούμε να βγούμε, να φάμε, να πάμε στο σπίτι αλλά το βράδυ επιστρέφουν στον Άγιο Στυλιανό”.
Περίπου σαράντα από τα διακόσια μέλη του συλλόγου εθελοντών και ανάδοχων οικογενειών του Δημοτικού Βρεφοκομείου Άγιος Στυλιανός, απασχολούν παιδιά ενώ δεν είναι λίγες και οι γυναίκες που έχουν αναλάβει το καλλιτεχνικό εργαστήριο και τη θεατρική ομάδα του συλλόγου. Το γεγονός που εκπλήσσει ευχάριστα είναι ότι μεταξύ των εθελοντών υπάρχουν κοπέλες 18 και 20 ετών που μοιράζονται το χρόνο τους με τα παιδιά του ιδρύματος.
 “Παρακινήθηκα πριν από 8 χρόνια και έγινα εθελόντρια όταν είδα τη νεαρή κόρη φιλικού μου ζευγαριού. Έπαιρνε για βόλτα ένα μικρούλι το πήγαινε και στους γονείς, έτρωγαν, έπαιζαν όλοι μαζί. Συγκινήθηκα” αναφέρει  η Νικολίνα Μεταξά. “Νέα κορίτσια έχουν αποθέματα αγάπης και είναι εντυπωσιακό ότι μαθαίνουν πολλά πράγματα στα παιδιά. Κρατάω παρέα σε ένα αγοράκι 4,5 ετών, τρία χρόνια το έχω κοντά μου. Δίνουμε χαρά αλλά παίρνουμε κιόλας. Δενόμαστε με αυτά τα παιδιά αλλά πρέπει επίσης να τους καλλιεργούμε την “επαφή” με τους πραγματικούς γονείς. Πρέπει να υπάρχει δέσιμο με την οικογένεια ώστε να μην αισθάνονται ότι οι γονείς τα έχουν απορρίψει¨.
¨δε θυμάμαι ποια είσαι αλλά να ξέρεις σε αγαπώ πάρα πολύ¨
Στην ερώτηση, πώς τα καταφέρνουν σε τόσο δύσκολους καιρούς με την οικονομική δυσπραγία και την ψυχολογική και κοινωνική απομόνωση να βρίσκουν δύναμη για μία τόσο απαιτητική ενασχόληση η απάντηση των εθελοντριών είναι κοινή.
“Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι, μάλλον είναι περίπλοκο για τους μεγάλους, αλλά αν καταλήξεις στο πιο απλό νόημα, το θέμα είναι η αγάπη” όπως λέει χαρακτηριστικά η Μαριάννα Θεοφίλη. “Μεγάλωσα τη Ζωή, η οποία υιοθετήθηκε αργότερα, όπως και ο αδελφός της από μητέρα Ελληνίδα και πατέρα Γάλλο. Διαμένει στη Γαλλία, τώρα είναι 9 ετών, και ύστερα από μία διακοπή επικοινωνίας και “απόστασης” που είναι απαραίτητη μετά την υιοθεσία, κάθε καλοκαίρι όλη η οικογένεια έρχεται στην Ελλάδα. Πέρυσι, λοιπόν, ήρθαν σπίτι, πλησίασε η Ζωή στην αγκαλιά μου και μου είπε¨ δε θυμάμαι ποια είσαι αλλά να ξέρεις σε αγαπώ πάρα πολύ¨. Αυτή η φράση με σημάδεψε. Μπορεί να μην θυμούνται εικόνες αλλά έχουν μία βαθιά αίσθηση της φροντίδας και της αγάπης που έχουμε μοιραστεί”.
 “Με ρώτησε ο μικρός :- γιατί φεύγω από σένα Λίνα;” αναφέρει η Νικολίνα Μεταξά.¨”-Γιατί θα γυρίσεις εκεί στο δικό σου χώρο με τα άλλα παιδάκια, στο κρεβατάκι σου”του απάντησα. Μπορεί τα ιδρύματα να μην είναι το ιδεώδες περιβάλον για ένα παιδί, όπως λέει η γραμματέας του συλλόγου εθελοντών αλλά είναι “αναγκαίο κακό”, ή μάλλον αναγκαίο καλό θα πώ γιατί και το ίδρυμα τους παρέχει ασφάλεια, προστασία, τροφή, στέγη, τα απαραίτητα. Και εμείς οι εθελόντριες και οι οικογένειες μας την αγάπη και το ενδιαφέρον που δικαιούται να έχει ένα παιδί” σχολιάζει η Νικολίνα η οποία κάνει εκτενή αναφορά στη συμβολή των βρεφοκόμων και υπαλλήλων του ιδρύματος.” Και οι άνθρωποι του ιδρύματος τα φροντίζουν, τα προσέχουν, δεν είναι δυνατό να μείνουν αποστασιοποιημένοι”.
Η πρόεδρος του συλλόγου μιλά για τις ανάδοχες μητέρες οι οποίες μεγαλώνουν παιδιά με σύνδρομο DOWN. “ Τρεις γυναίκες έχουν πάρει από τον Άγιο Στυλιανό, παιδάκια με σύνδρομο DOWN. Αυτές οι γυναίκες είναι άξιες. Αξίζουν το σεβασμό μας όχι μόνο οι ίδιες αλλά και οι οικογένειές τους. Δεν τα ξεχωρίζουν από τα παιδιά τους”.
Ελένη Μπιμπίκου

Δημοσίευση σχολίου

Start typing and press Enter to search