Top Social

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Νέοι αντιμέτωποι με τις προκλήσεις

19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Η νέα γενιά είναι πάντα η ελπίδα της κοινωνίας. Η αναγέννηση, ο επαναπροσδιορισμός, η εξέλιξη μιας κοινότητας, μιας χώρας, ενός έθνους μπορούν να σηματοδοτηθούν από το φρέσκο αίμα, το οποίο είθισται να κομίζει την ανανέωση.
Έτσι, ευλόγως, η νέα γενιά και οι προκλήσεις που αυτή αντιμετωπίζει είναι το αντικείμενο μιας σειράς ταινιών, που παρουσιάζονται στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο θα πραγματοποιηθεί από 3 έως 12 Μαρτίου στο Ολύμπιον και τις αποθήκες του Λιμανιού της πόλης (Τώνια Μαρκετάκη, Φρίντα Λάππα, Τζον Κασσαβέτης, Σταύρος Τορνές). Στις πέντε από τις πιο δυνατές αυτές ταινίες της διοργάνωσης, παιδιά, έφηβοι και νεαροί ενήλικες σε όλο τον κόσμο έρχονται αντιμέτωποι με διαφόρων ειδών προκλήσεις, όπως η ελληνική κρίση (Wie Bojen im Meer), η σεξουαλική ταυτότητα (Μετάβαση: Διεμφυλικά παιδιά), η προσφυγιά και η ένταξη σε μια νέα χώρα και κοινωνία (Τα παιδιά της κυρίας Κιτ), η εξάρτηση από ουσίες (Village Potemkin), η φυλάκιση και οι προκαταλήψεις μιας ολόκληρης κοινωνίας (Αδελφές στη φυλακή). Ας δούμε αναλυτικά τις συνόψεις των πέντε αυτών ταινιών τεκμηρίωσης.

Wie Bojen im Meer / Drifting Generation
Το έγχρωμο ελληνο – γερμανικής παραγωγής φιλμ του 2017 (διάρκεια 114΄) είναι σε σκηνοθεσία – φωτογραφία – ήχο, Στέλλας Νικολέττας Δροσσά και εκτυλίσσεται στη Θεσσαλονίκη μεταξύ των ετών 2010 – 2016. Παρακολουθούμε επί έξι έτη τις ζωές μιας παρέας γυναικών γύρω στα 30. Είναι κόρες ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία, που πριν από χρόνια επέστρεψαν για σπουδές στην πατρίδα. Σήμερα καλούνται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της οικονομικής, αλλά και της προσωπικής τους κρίσης. Σε μια υπό διάλυση κοινωνία, επιχειρούν να πραγματοποιήσουν στόχους και όνειρα, ωστόσο, αποτυγχάνουν. Ανήκουν στη χαμένη γενιά της Ελλάδας. Ξαφνικά, μια δραματική εμπειρία στη ζωή της σκηνοθέτιδας τοποθετεί την ίδια εν μέσω της ελληνικής πραγματικότητας.

Μετάβαση: Διεμφυλικά παιδιά / Transitioning: Transgender Children | Trànsit, menors transsexuals
Η έγχρωμη, ισπανικής παραγωγής, ταινία του 2016 (διάρκεια 52΄) σε σκηνοθεσία και σενάριο Ροσέρ Ολιβέρ ι Ολιβέλα και Λουίς Μονσεράτ ι Σατόρε διερευνά τι σημαίνει να ζει κάποιος σ’ έναν “ενδιάμεσο” χώρο.
Πόσο σημαντικό είναι να κατοικείς σ’ ένα σώμα που αρνείται την εύκολη κατηγοριοποίηση; Το ερώτημα απασχολεί έντονα τους δημιουργούς μέσα από τέσσερις νέους ανθρώπους που απαντούν με τον τρόπο τους στην κάμερα και αφηγούνται σε πρώτο πρόσωπο τη διαδικασία της μετάβασης από το ένα φύλο στο άλλο. Βλέπουμε το πώς ένιωθαν αυτά τα παιδιά, συμπάσχουμε με τους γονείς που συχνά δυσκολεύονται να αποδεχτούν την αλλαγή, και συναντούμε επίσης κάποιους διεμφυλικούς εφήβους που αμφισβητούν τη διμερή διάκριση των φύλων. Μια ευαίσθητη ματιά στο θέμα της ταυτότητας και της ποικιλομορφίας.

Τα παιδιά της κυρίας Κιτ / Miss Kiet’s Children
Στο έγχρωμο αυτό φιλμ ολλανδικής παραγωγής του 2016 (διάρκεια 113΄) σε σκηνοθεσία και σενάριο των Petra Lataster-Czisch & Peter Lataster, η Κιτ Ένγελς είναι μια δασκάλα που θα ήθελε να έχει κάθε μαθητής. Αυστηρή αλλά ποτέ σκληρή, τρυφερή αλλά ποτέ μαλθακή. Η υπομονή της είναι αστείρευτη. Διδάσκει σε μαθητές που μόλις έφτασαν στην Ολλανδία. Γι’ αυτούς όλα είναι καινούργια και πολύπλοκα. Αλλά η σταθερότητα και η στοργή της κυρίας Κιτ καθησυχάζουν και γεννούν εμπιστοσύνη. Δεν διδάσκει απλώς τους μαθητές της να διαβάζουν και να γράφουν ολλανδικά, αλλά τους βοηθά να μαθαίνουν να λύνουν μαζί τα προβλήματά τους και να σέβονται αλλήλους. Ένα πορτρέτο που αποκαλύπτει την πραγματική ουσία της παιδαγωγικής και την αξία της σε ταραγμένους καιρούς.

Village Potemkin
Στο έγχρωμο, ελληνικής παραγωγής φιλμ του 2017 (διάρκεια 85΄) σε σενάριο και σκηνοθεσία Δομήνικου Ιγνατιάδη, ο σκηνοθέτης, πρώην χρήστης ουσιών, περιπλανώμενος σε μια Αθήνα που καταρρέει, με ένα ποδήλατο και μια κάμερα go – pro, συναντά ανθρώπους που κάνουν το ίδιο με εκείνον: μένουν καθαροί από ουσίες και ζουν γεμάτοι συνείδηση. Η χαρά της χρήσης, η κατάρρευση, η αποδοχή του προβλήματος, η ανάρρωση. “Καθαροί” πια, μαρτυρούν την πορεία τους προς την αυτογνωσία και τον επαναπροσδιορισμό των αξιών και της αντίληψής τους για τη ζωή.

Αδελφές στη φυλακή / Prison Sisters
Η ταινία είναι έγχρωμη, σουηδικής παραγωγής του 2016 (διάρκεια 94΄) σε σκηνοθεσία – σενάριο και αφήγηση Nima Sarvestani. Στο ντοκιμαντέρ με τίτλο “Καμία μπούργκα πίσω απ’ τα κάγκελα” του ίδιου δημιουργού, το οποίο προβλήθηκε στο πλαίσιο του 15ου ΦΝΘ, γνωρίσαμε ένα από τα πιο αυστηρά περιβάλλοντα εγκλεισμού στον κόσμο: μια γυναικεία φυλακή στο Αφγανιστάν μετά την πτώση των Ταλιμπάν. Τώρα, στην ταινία αυτή, ταξιδεύουμε με τις Σαρά και Νατζιμπέ, που μόλις βγήκαν από αυτήν τη φυλακή. Ο θείος της πρώτης απειλεί να τη σκοτώσει για λόγους τιμής, κι έτσι εκείνη αποδρά στη Σουηδία, αλλά η φίλη της μένει πίσω. H Νατζιμπέ εξαφανίζεται και η Σαρά μαθαίνει πως λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου. Στην προσπάθειά τους να μάθουν την αλήθεια, η Σαρά και ο σκηνοθέτης χάνονται σ’ έναν λαβύρινθο από μισές αλήθειες. 

Κυριακή Τσολάκη



Be First to Post Comment !
Δημοσίευση σχολίου